1 van 2  1 2 > 

maandag 25 november 2013

Ik schoot een rolletje vol en mijn lief nam die in de koffer van zijn opa mee terug naar Nederland.
Hij liet ze ontwikkelen en scande ze in, terwijl ik de foto’s al een beetje vergeten was.

Op een donderdag ochtend beklom ik met Maiken de berg Fløyen.
Ik nam thee mee en zij zelfgebakken scones en boter.
Toen we onze buikjes hadden volgegeten en ons hadden warm gehouden met thee liepen we weer naar beneden en gingen we verder met haar cursus ‘vloeken in het Noors’.

{caption} {caption} {caption} {caption}

Mijn hart vult zich met zo veel liefs als ik aan de weken met hem hier in Bergen denk.
Op de bruiloft van Yannick’s zus twee jaar geleden zei zijn moeder mooie woorden.
‘Je hebt een hand vol met zand, en het zand is de liefde.
Als je te hard knijpt zal het zand door je vingers glippen tot al het zand uit je handen verdwenen is, maar als je je hand open houdt dan zal het er perfect in blijven liggen.
Dan zul je alle zandkorrels bij je houden in je handen.’

En zo voelt het, tussen hem en mij.
Ik ben hem zo dankbaar dat hij me heeft laten gaan, dat hij me door mijn tranen voor het weg gaan heeft heen gepraat.
Dat hij me brieven heeft gestuurd en dat hij al mijn tien plantjes nu verzorgt.
Laatst lag hij met zijn gitaar in bed en kon hij niet slapen, toen stuurde hij me een liedje waarbij hij zong over mijn ogen en de maan.
Over twee en een halve week (!!) ga ik al naar huis en al wil ik helemaal niet zo snel al terug, ik kan ook niet wachten om weer in zijn armen te kruipen.
Er wacht een nieuw avontuurtje op ons waar onze mondhoeken van krullen en we al tijden over dromen.

{caption} {caption} {caption}

Op een heldere dag maakte ik deze foto’s vanaf de top van Ulriken.
Bergen is zo een magische stad, een klein juweeltje.

{caption} {caption}

zaterdag 24 augustus 2013

​Twee maanden geleden, in de Ardennen.
Analoge foto’s van mijn dagen daar.
In het huisje dat tussen de bladeren te zien is sliepen we, en het waren goede dagen.

 

{caption}

Mijn broers en vader hadden hun klim spullen mee genomen en dus klommen we op zonnige dagen.
Tegen steile wanden, tegen de zijkant van ons huis.
We bakten grote zelfgemaakte pizza’s in de oven buiten, we aten salades gemaakt met ingrediënten uit de moestuin.
En we aten aalbessen, zoveel we op konden.

 

{caption} {caption}

​Langzame ochtenden, de dagen te kort.
Dit was vroeg op de dag, mijn haar in de war zoals altijd.

 

{caption}

dinsdag 16 juli 2013

​Er verhuizen geen letters en foto’s mee vanaf mijn oude blog.
Daarom hier een deel van mijn favoriete analoge foto’s. Deel [2/2]

Foto’s van februari 2012, toen ik voor een week met een uitwisselingsproject van de Universiteit naar Istanbul ging. De studenten lieten ons hun stad zien, terwijl het een van de koudste winterweken ooit in Istanbul was. Het mooiste van de reis vond ik de autorit terug naar het vliegveld. Heel vroeg in de ochtend, met de opkomende zon, reden we over de grote brug van het zuiden naar het noorden van de stad. Oranje licht bescheen de rivierhellingen waarop duizenden huizen gebouwd zijn. De moskeeën en paleizen werden zo vriendelijk in dat licht.

 

{caption} {caption} {caption}

​Vorig jaar zomer zeilde ik een week met mijn familie voor de kust van Kroatië. Elke dag zwommen we in het zoute water, probeerden we niet te verbranden door de felle zon. Ik had een grapje gemaakt en gezegd dat we een bonte avond zouden houden op donderdag. Toen het donderdag was, was ik het vergeten maar de rest niet. 

Die nacht lagen we met de boot in een baai aan het anker, de andere boten lagen ver weg. Het was heel donker, de sterren fel en mooi. Mijn mama en papa hadden een liedje ingestudeerd, Anne en Tjerk een speelden een vreemd mannetje waarbij Tjerk het lichaam was en Anne de armen. Teun, Yannick en ik gingen in beraad om te bedenken wat wij zouden gaan uitvoeren toen mijn kleine broertje vertelde dat hij glow-in-the-dark staafjes mee had genomen. Hij viste de buisjes uit zijn tas en ik bedacht snel een choreografie. Een paar minuten later rende wij half zingend in ons blootje over het dek en sprongen we in het water. Met de lichtgevende armbandjes om onze polsen, enkels en in onze handen voerde we de wateruitvoering niet helemaal uit zoals ik de paar minuten daarvoor ijverig gepland en uitgelegd had, maar bijzonder was het wel. Het water zwart en daarin lichtgevende kleuren, onze last-minute bonte avond act was meer dan geslaagd.

 

{caption} {caption} {caption}

​En dan een kleine ode aan deze meneer, op analoge foto’s het aller mooist. Nu ik deze maand, voordat ik naar Bergen vertrek, bij hem woon heeft hij het best te voortduren met me. Met mij en mijn emoties die om het uur lijken te veranderen, met mijn constante gepieker over het grote avontuur. Ik voel de spanning, ben een beetje bang. Over hoe alles zal zijn, en hoe ik me daar zal voelen. Ik ben blij met zo een lief iemand naast me, dat hij lacht wanneer ik een beetje vreemd aan het snikken ben. Dat hij door slaapt wanneer ik om zeven uur wakker wordt elke morgen. Nu ligt hij slapend tegen me aan, ik denk dat ik hem wakker ga kietelen en dat we daarna gaan zwemmen in de rivier achter zijn huis. De zon schijnt, de dag is begonnen..

 

{caption} {caption} {caption} {caption}

1 van 2  1 2 >