dinsdag 16 juli 2013

​Er verhuizen geen letters en foto’s mee vanaf mijn oude blog.
Daarom hier een deel van mijn favoriete analoge foto’s. Deel [2/2]

Foto’s van februari 2012, toen ik voor een week met een uitwisselingsproject van de Universiteit naar Istanbul ging. De studenten lieten ons hun stad zien, terwijl het een van de koudste winterweken ooit in Istanbul was. Het mooiste van de reis vond ik de autorit terug naar het vliegveld. Heel vroeg in de ochtend, met de opkomende zon, reden we over de grote brug van het zuiden naar het noorden van de stad. Oranje licht bescheen de rivierhellingen waarop duizenden huizen gebouwd zijn. De moskeeën en paleizen werden zo vriendelijk in dat licht.

 

{caption} {caption} {caption}

​Vorig jaar zomer zeilde ik een week met mijn familie voor de kust van Kroatië. Elke dag zwommen we in het zoute water, probeerden we niet te verbranden door de felle zon. Ik had een grapje gemaakt en gezegd dat we een bonte avond zouden houden op donderdag. Toen het donderdag was, was ik het vergeten maar de rest niet. 

Die nacht lagen we met de boot in een baai aan het anker, de andere boten lagen ver weg. Het was heel donker, de sterren fel en mooi. Mijn mama en papa hadden een liedje ingestudeerd, Anne en Tjerk een speelden een vreemd mannetje waarbij Tjerk het lichaam was en Anne de armen. Teun, Yannick en ik gingen in beraad om te bedenken wat wij zouden gaan uitvoeren toen mijn kleine broertje vertelde dat hij glow-in-the-dark staafjes mee had genomen. Hij viste de buisjes uit zijn tas en ik bedacht snel een choreografie. Een paar minuten later rende wij half zingend in ons blootje over het dek en sprongen we in het water. Met de lichtgevende armbandjes om onze polsen, enkels en in onze handen voerde we de wateruitvoering niet helemaal uit zoals ik de paar minuten daarvoor ijverig gepland en uitgelegd had, maar bijzonder was het wel. Het water zwart en daarin lichtgevende kleuren, onze last-minute bonte avond act was meer dan geslaagd.

 

{caption} {caption} {caption}

​En dan een kleine ode aan deze meneer, op analoge foto’s het aller mooist. Nu ik deze maand, voordat ik naar Bergen vertrek, bij hem woon heeft hij het best te voortduren met me. Met mij en mijn emoties die om het uur lijken te veranderen, met mijn constante gepieker over het grote avontuur. Ik voel de spanning, ben een beetje bang. Over hoe alles zal zijn, en hoe ik me daar zal voelen. Ik ben blij met zo een lief iemand naast me, dat hij lacht wanneer ik een beetje vreemd aan het snikken ben. Dat hij door slaapt wanneer ik om zeven uur wakker wordt elke morgen. Nu ligt hij slapend tegen me aan, ik denk dat ik hem wakker ga kietelen en dat we daarna gaan zwemmen in de rivier achter zijn huis. De zon schijnt, de dag is begonnen..

 

{caption} {caption} {caption} {caption}

Nanda,

dinsdag 16 juli 2013

Wat een mooie foto’s! Vind de laatste van Istanbul en de eerste van Kroatie heel mooi.

Henrieke,

dinsdag 16 juli 2013

Heel lief!
Herken de situatie van bijna-weggaan-spanning. Ik ging een jaar geleden, en alles kwam goed.

Elisa,

dinsdag 16 juli 2013

Wat een super leuke foto’s

Mirthe,

dinsdag 16 juli 2013

Aaah wat een lief verhaal <3 En prachtige foto’s!

Sanne,

dinsdag 16 juli 2013

Ook weer prachtige en mooie en lieve foto’s <3. Super die dubbele belichtingen, en je fotografeert af en toe uit zo’n onverwachte hoek (haha, letterlijk).
Liefs

Naam

*

E-mailadres

*

Website

 

Bericht

*

*

Vul het woord in dat u hieronder ziet