dinsdag 25 juni 2013

Er verhuizen geen letters en foto’s mee vanaf mijn oude blog.

Daarom hier een deel van mijn favoriete analoge foto’s. Deel [1/2]

Een avond in het park, waarbij we slingerend thuis kwamen.

Van de hasj of de klamme warmte, of de vlinders in onze buik. Aardappelsalade die daarna regenwatersoep werd door een zomerbui, een mooi vriendinnetje.

 

{caption} {caption} {caption} {caption}

Toen ik deze foto’s maakte kreeg ik zulke koude vingers dat ze pas aan het einde van de dag weer waren opgewarmd, hoe hard ik ook schaatste.

 

{caption} {caption}

Tjerk vertelde me een keer dat hij tijdens het hardlopen een overleden zwaan had gezien.
Een hele mooie, witte zwaan op een parkeerplaats.

Overleden dieren, die vind ik interessant. Beetje eng, heel spannend.
Toen ik vijftien jaar was sneed ik een keertje een overleden vogel open.
Het konijn van Merel hielp ik begraven. Ik fiets terug om een een overleden mol te bekijken.

Een beetje zenuwachtig werd ik er van, een overleden zwaan op een parkeerplaats.
Mijn tante had al twee keer vleugels van overleden zwanen afgesneden om ze te gebruiken voor een kunstwerk

Daar ging ik; op naar de zwaan.
Met 2 plastic tassen, een zaagje, een mes en plastic handschoenen.
Maar op de parkeerplaats lag hij niet, en ook niet bij de rivier er naast.
Ik vond alleen witte veren en die verzamelde ik in mijn plastic tas.
Toch wou ik nog even door zoeken, op zoek naar nog meer veren of naar een ander teken van de zwaan.
Terwijl ik zocht bij een omgevallen boom, doordrongen door struiken met stekels, vlogen er ganzen over.
En terwijl ze boven me vlogen en heel veel lawaai maakten dacht ik ‘Misschien is dit een teken, dat ik dicht bij de zwaan ben’.
Maar lang kon ik niet nadenken over het teken want een van de ganzen kwam rakelings over vliegen.
Ter hoogte van mijn schouders, bijna voelbaar.
En met dat ik me bedacht dat het vreemd was dat dat beest zo laag vloog, vloog hij de struiken in.
De struiken met stekels, die groeide tussen de takken van de omgevallen boom.
Vleugels wijd, kop scheef. Op slag dood.

De zwaan waar ik naar op zoek was, vond ik niet.
Uit de lucht kwam een gans vallen en ik nam zijn vleugels.
Daarna tekende ik in mijn boekje een excuus brief aan de gans want zijn lichaam eindigde in een Nettorama zak, in een vuilcontainer.
Overigens zijn vleugels ook. Een vies, gedetailleerd verhaal over vlees wat er niet af wou.
Zijn grote zwarte veren sieren in een potje mijn kamer.
Ze staan ook in de woonkamer van Anne en Tjerk, in een bloempot bij Merel en vorige week gaf ik een mooie veer aan Roos.

Hij zal langer herinnerd worden dan welke gans dan ook..

 

{caption} {caption}

Kirsten,

dinsdag 25 juni 2013

Hee Loes! Een poosje geleden keek ik al stiekem, omdat ik wist dat je hiermee bezig was. Ik liet een berichtje achter, met dat ik je snel recepten zou toezenden, voordat je aan je avontuur ik Bergen begint. Bij deze dus écht een berichtje, en de recepten. Maar die vind je binnenkort op je duurmat in Utrecht:)

Marriët,

dinsdag 25 juni 2013

Wat een prachtig verhaal over die gans die letterlijk op je dak kwam vallen…
Een bijzonder verhaal van een bijzonder persoon! Wat kan je mooi schrijven!

Charlotte,

dinsdag 25 juni 2013

Wat een mooie nieuwe blog en een spannend avontuur wat je te wachten staat! Lykke til i Norge!

Sanne,

dinsdag 25 juni 2013

Ah ik vind die hasj-foto zo mooi! En ook die foto van jou van onder, prachtig.
Sorry voor alle reacties, maar het is even heerlijk om je blog zo te lezen.
Lifes

Sanne,

dinsdag 25 juni 2013

Ah ik vind die hasj-foto zo mooi! En ook die foto van jou van onder, prachtig.
Sorry voor alle reacties, maar het is even heerlijk om je blog zo te lezen.
Liefs

Naam

*

E-mailadres

*

Website

 

Bericht

*

*

Vul het woord in dat u hieronder ziet