hidden

27 van 29 ⟨ Eerste  < 25 26 27 28 29 > 

dinsdag 16 juli 2013

​Er verhuizen geen letters en foto’s mee vanaf mijn oude blog.
Daarom hier een deel van mijn favoriete analoge foto’s. Deel [2/2]

Foto’s van februari 2012, toen ik voor een week met een uitwisselingsproject van de Universiteit naar Istanbul ging. De studenten lieten ons hun stad zien, terwijl het een van de koudste winterweken ooit in Istanbul was. Het mooiste van de reis vond ik de autorit terug naar het vliegveld. Heel vroeg in de ochtend, met de opkomende zon, reden we over de grote brug van het zuiden naar het noorden van de stad. Oranje licht bescheen de rivierhellingen waarop duizenden huizen gebouwd zijn. De moskeeën en paleizen werden zo vriendelijk in dat licht.

 

{caption} {caption} {caption}

​Vorig jaar zomer zeilde ik een week met mijn familie voor de kust van Kroatië. Elke dag zwommen we in het zoute water, probeerden we niet te verbranden door de felle zon. Ik had een grapje gemaakt en gezegd dat we een bonte avond zouden houden op donderdag. Toen het donderdag was, was ik het vergeten maar de rest niet. 

Die nacht lagen we met de boot in een baai aan het anker, de andere boten lagen ver weg. Het was heel donker, de sterren fel en mooi. Mijn mama en papa hadden een liedje ingestudeerd, Anne en Tjerk een speelden een vreemd mannetje waarbij Tjerk het lichaam was en Anne de armen. Teun, Yannick en ik gingen in beraad om te bedenken wat wij zouden gaan uitvoeren toen mijn kleine broertje vertelde dat hij glow-in-the-dark staafjes mee had genomen. Hij viste de buisjes uit zijn tas en ik bedacht snel een choreografie. Een paar minuten later rende wij half zingend in ons blootje over het dek en sprongen we in het water. Met de lichtgevende armbandjes om onze polsen, enkels en in onze handen voerde we de wateruitvoering niet helemaal uit zoals ik de paar minuten daarvoor ijverig gepland en uitgelegd had, maar bijzonder was het wel. Het water zwart en daarin lichtgevende kleuren, onze last-minute bonte avond act was meer dan geslaagd.

 

{caption} {caption} {caption}

​En dan een kleine ode aan deze meneer, op analoge foto’s het aller mooist. Nu ik deze maand, voordat ik naar Bergen vertrek, bij hem woon heeft hij het best te voortduren met me. Met mij en mijn emoties die om het uur lijken te veranderen, met mijn constante gepieker over het grote avontuur. Ik voel de spanning, ben een beetje bang. Over hoe alles zal zijn, en hoe ik me daar zal voelen. Ik ben blij met zo een lief iemand naast me, dat hij lacht wanneer ik een beetje vreemd aan het snikken ben. Dat hij door slaapt wanneer ik om zeven uur wakker wordt elke morgen. Nu ligt hij slapend tegen me aan, ik denk dat ik hem wakker ga kietelen en dat we daarna gaan zwemmen in de rivier achter zijn huis. De zon schijnt, de dag is begonnen..

 

{caption} {caption} {caption} {caption}

vrijdag 12 juli 2013

​Twee weken geleden verhuisde ik uit mijn kamer. Deze maand woon ik bij Yannick, en een beetje bij mijn ouders. Begin augustus vertrek ik al naar Bergen. Ik vergat dat de sleutel van Yannick’s huis aan de sleutelbos van mijn oude kamer zat en daarom pakte ik gisteren de bus naar mijn oude kamer, om die sleutel op te halen.

Toen ik van de bus naar mijn oude kamer liep bedacht ik me hoe ik daar de aller eerste keer liep. Het was mijn eerste keer hospiteren; een van de eerste keren in Utrecht. Ik verbaasde me toen over veel, voelde me onzeker. Ik nam die avond zelfgebakken kokoskoekjes mee. Een paar uur later werd ik gebeld dat ik de kamer mocht hebben.

 

{caption}

​De laatste nacht in mijn kamer liet ik een paar tranen. Omdat ik mijn veilige haven moest gaan verlaten en omdat ik gespannen was voor de volgende stap. Ik dacht aan alle dingen die ik had meegemaakt op die 25 vierkante meter. Hoe vaak ik met Yannick had gedanst op het tapijt. Hoe vaak we op dat tapijt aten omdat we dat gezelliger vonden dan aan tafel. Aan de keer dat ik mijn eerste (en laatste) sigaretje rookte en direct moest overgeven. Ik dacht aan de keer dat ik mijn bed versleepte voor het raam om liggend naar de sterren te kunnen kijken. Een andere keer bouwde ik er stokken en planken omheen en hing ik er oude kerstverlichting in waardoor het een lichtjes hemelbed werd. 

In het raamkozijn leerde ik mijn lief echt kennen, toen we daar zomeravonden achter elkaar zaten met koude biertjes en vlinders in onze buik. Ik kookte er voor vrienden, troostte vriendinnetjes wanneer zijn hun hart hadden gebroken. Soms troostte ik mezelf wanneer ik een vak moest herkansen. Ik dronk er mijn eigen gebrouwen vlierbessenwodka en bramenrum. Hing uren in mijn hangmat en in de armen van Yannick. Gaf er een alle-lichten-moeten-uit feestje waarbij alleen kaarsjes de kamer en de gezichten van mijn vrienden verlichte. Bij mijn laatste feestje kookte ik voor mijn geliefden en aten we samen aan lange tafels.

 

{caption}

​Gisteren liep ik weer in mijn oude straat, twee jaar ouder dan toen. Vanaf de bus naar mijn kamer, zonder koekjes maar minder onzeker. Ik dacht na over hoe erg ik veranderd was. Ik rook het afval aan de straat, zag de dode plant in de portiek en ik moest lachen om mijn opgehangen roos bij de brievenbussen die er nog hing. Ik dacht na en vond mezelf helemaal niet zoveel anders als twee jaar geleden. Hetzelfde meisje, maar twee jaar ouder en nog steeds heel jong.

Ik voelde me gisteren hetzelfde als de laatste ochtend dat ik wakker werd in mijn kamer. Dat het goed is zo; dat ik klaar ben voor een nieuwe stap. Dat iemand anders gelukkig mag worden in mijn oude kamer en dat het niet erg is dat zij de kamer heel anders inricht, met veel felle kleuren. Dat je soms dapper moet zijn en een deur moet sluiten, omdat er altijd ergens anders weer een raampje open gaat.

(Notitie: uiteindelijk nam ik mijn oude voordeursleutel mee in plaats van Yannick’s huissleutel. Ik spring zo op de fiets, weer naar mijn oude kamer. Nu voor de goede sleutel.)

// Foto’s van tijdens een wandeling, een paar dagen geleden.

 

{caption} {caption}

dinsdag 9 juli 2013

{caption}

We reden in de auto in de Ardennen op zoek naar grote rotsen waarin we konden klimmen.
Ik zag bomen vol met grote vlierbloesems, maakte een gilletje en dwong mijn vader snel te stoppen.
Yannick en ik sprintte uit de auto en plukte veel bloesems terwijl mijn vader probeerde de auto op een veiligere plek neer te zetten.
Niet is lekkerder dan een koude limonade op een warme zomerdag!

Wat je nodig hebt:
15 takjes met vlierbloesems
2 liter water
2 citroenen
1 eetlepel agavesiroop (honing kan ook)

{caption}

Wat je moet doen:
1. Leg de vlierbloesem takjes in een groot vergiet of zeef en spoel ze af. Kijk even of er geen beestjes of blaadjes in de takjes hangen. Leg de vlierbloesems in een grote kom
2. Snij 1 citroen door het midden en snij de andere citroen in kleinere stukjes. Leg de citroenen ook in de kom.
3. Voeg de agavesiroop en het water toe en dek de kom af.
4. Laat het minimaal een nacht in de koelkast staan.
5. Haal de kom uit de koelkast en giet de limonade door een fijne zeef of kaasdoek in schone flessen of kannen.
6. Zoek een plekje met zon op en geniet van de limonade!

{caption}

27 van 29 ⟨ Eerste  < 25 26 27 28 29 >